Ik moest nog een bangmaker hebben, je weet wel, zo’n Bridget Jones onderbroek. Zo’n corrigerend ding. Om al dat overtollige vet in te dammen. Zo’n onderbroek waarvan het libido meteen beneden vriespunt gaat bij de tegenpartij. En niet geheel onterecht. Bangmakers heten niet voor niets zo: ze zijn afschrikwekkend. Bangmakers kunnen volgens mij – evidence based – toegevoegd worden aan het rijtje oorzaken van erectiestoornissen. Maar deze huidskleurige nachtmerrie, zorgt er wél voor dat je veel dunner lijkt dan je in werkelijkheid bent en dat is toch wel wat waard! Voor mij dan toch.

Wanneer ik na wat rondneuzen eindelijk een bangmaker in mijn maat gevonden heb, blijkt het nog een hele klus te zijn om zo’n ding aan te trekken. Ik trek me bijkans een hernia om die wonderbroek over mijn bovenbenen en kont te krijgen. Eenmaal klaar, voel ik aan mijn dijbenen en buik. Wauw! Weg lovehandles. Buik? Wie heeft het over een buik? Mijn buik is platter dan die afgetrainde buik van Madonna! Nergens meer putjes en uitstulpingen. En zelfs geen drillende billen wanneer ik spontaan een vreugdedansje doe in mijn pashokje. STRAK ben ik. En SLANK! Nou ja, slank is een relatief begrip natuurlijk… Maar ik ben duidelijk slanker dan ik vijf minuten geleden was. Ik doe die bangmaker nooit meer uit!

Wel vraag ik me af – als de eerste euforie gezakt is – waar al dat vet nou ineens is gebleven? Het moet toch ergens naartoe? Ik ben plots een tikje bezorgd of mijn ingewanden nu niet erg in de knel zitten? En of alles het nog wel doet, nu het zo shocking klem zit daar binnen. Maar het antwoord vind ik nu toch niet, dus resoluut laat ik mijn zorgen langs mijn Uber gladde lijf glijden en richt me op de volgende uitdaging: zitten. En ik kan je zeggen, dat gaat niet al te soepel.

Ik verwacht ieder moment uit die giga-onderbroek te scheuren, maar de Big Bang blijft uit. En daar zit ik dan. Op dat hele kleine krukje in het kleedhokje. Met mijn strakke, doch imposante derrière. Voor de spiegel. Kaarsrechte rug. Alsof er een bezemsteel in die onderbroek is ingebouwd. Krom zitten is Godsonmogelijk met die enorme dwangbuis aan. Enorm ja. Ik ben namelijk zelf in het geheel niet bang uitgevallen en heb dus gekozen voor een grotere werk: een bangmaker van net boven mijn knieën tot onder mijn borsten. Wie doet me wat?! Trouwens, over borsten gesproken… die komen nu ook ineens weer goed tot hun recht. En dan ineens zie ik ook mijn voeten! Hallooo lieve voetjes! Long time no see…

Doe mij een dozijn van deze broeken! Het maakt het leven (en mij) zoveel mooier. Het enige nadeel is dat het ademen me wat moeilijker afgaat. Ik heb altijd geleerd dat een buikademhaling het beste is, maar in deze broek kan ik alleen maar aan borstademhaling doen. Oppervlakkig en snel. Oppassen dus dat ik niet ga hyperventileren. Het is niet zo charmant om tijdens een date paniekerig in een plastic zakje te moeten blazen vanwege je knellende onderbroek.
Verguld over mijn nieuwe aanwinst huppel ik naar huis. Nou ja, in gedachten dan. Eenmaal thuis, bedenk ik nóg een reden waarom ze zo’n broek een bangmaker noemen. De man die de discutabele eer te beurt valt om die broek uit te mogen trekken na een date, heeft waarschijnlijk dezelfde ervaring als die Adam bij zijn eerste erectie had: hij heeft geen idee wat hij kan verwachten.