Ik heb jarenlang, wat zeg ik – decennia lang – geleefd in onwetendheid. In de verkeerde veronderstelling dat mannen het lekker vinden wanneer een vrouw initiatief neemt. Dat ze niet alleen laat blijken dat ze hem wel lust, maar ook de daad bij het woord voegt. En ook dacht ik altijd – vergeef me mijn onwetendheid – dat mannen het kunnen waarderen als een vrouw er niet als een plank bij ligt in bed, in de duinpan of voor op de motorkap. Hoezeer ik ernaast zat, bleek wel toen ik in de Viva las dat steeds meer mannen bang zijn in de slaapkamer. En dan niet voor een draak ónder hun bed, maar meer voor die draak in hun bed.

De draak van een vrouw die laat blijken wat ze lekker vindt, door het gewoon te zeggen. Of door harder te kreunen als hij precies dat ene plekje…jaja…daar ja, precies daar……ohhhh… heeft gevonden. De draak van een vrouw die initiatiefrijk is en in is voor meer dan recht op en neer. Een vrouw die het liefst met het licht aan vrijt, want het oog wil ook wat en ze hoeft zich per slot van rekening nergens voor te schamen. De dame die in is voor spelletjes en speeltjes met één handbeweging uit haar nachtkastje tevoorschijn tovert om de feestvreugde te vergroten. Kortom: een dame die zich niet geneert voor haar gezonde trek. Die er voortvarend voor zorgt dat ze krijgt wat ze wil, totdat ze moe en voldaan in slaap valt. De natte droom van iedere man. Dacht ik. Dat dacht ik dus verkeerd.

Want mannen worden hier onzeker van. Onze mannen – en dan met name de jongere generatie – zijn bang van de geëmancipeerde vrouw van nu. Het kan vreemd gaan… Het is nog niet eens zo heel lang geleden dat vrouwen zich emancipeerden en opkwamen voor gelijke rechten, ook in bed. Dat ze een orgasme eisten, dat in de meeste gevallen niet bereikt werd door de twee tellen voorspel waar meneer zich mee vermoeide: een vluchtige kus op de mond, een kneep in de borst en dan hupsakee. Wham, bam, thank you m’am.

Vrouwen hebben door de jaren heen, de mannen heropgevoed op dat gebied. Met engelengeduld hebben we onze mannen geleerd hoe we het graag willen hebben in bed. Iets meer voorspel, iets meer tijd en aandacht voor onze behoeften. In slaap vallen na de daad mag dan biologisch bepaald zijn bij mannen, maar is niet wenselijk. Vrouwen ontdekten steeds beter wat ze wél en vooral ook niet wilden. Het werd er leuker op. Spannender ook. En ingewikkelder, blijkt nu…

Want de jonge heren van nu, vinden het allemaal teveel gedoe. Ze zijn bang voor haar ongebreidelde lust. Ze durven niet te vragen hoe ze de vrouw in kwestie het beste kunnen plezieren en ze zijn als de dood voor kritiek. Want kritiek raakt hun tere zieltje én hun tere deel, met alle gevolgen van dien. Ze zijn bang om af te gaan en willen het liefst het licht uit tijdens de daad. De huidige man is de vrouw van veertig jaar geleden. En ik moet eerlijk zeggen: ik heb hier niks mee. Sterker nog: ik krijg hier – ondanks mijn sociale inborst en eindeloos begrip voor andermans sores – ontzettende jeuk van! Zijn dit nou de mannen van nu? Wát een watjes! Waar is de brul van de leeuw gebleven?!

Misschien kunnen deze softe broeders maar beter celibatair gaan leven en het klooster in gaan. Of misschien ook maar niet. Voelen ze zich daar net zo onzeker. Want er bestaan per slot van rekening ook genoeg initiatiefrijke geestelijken.