Ik heb er ook gewoon het figuur niet voor… En eerlijk gezegd ontbreekt het me ook aan lef. Ik ben niet zo’n thrillseeker. Dus mij zul geen buitenactiviteiten zien doen die mijn adrenaline nog eens extra de hoogte in stuwen. Tenminste, niet vrijwillig. Ik zou dus ook nooit gaan bungeejumpen. Ik ga liever gewoon dood.

Maar stél dat er een moment in mijn leven komt, waarin ik tóch niet helemaal toerekeningsvatbaar zou zijn – tijdens de overgang ofzo – en ik zou het overwegen om te gaan bungelen aan een brug, dan zou ik in ieder geval niet gaan bungeejumpen boven een rivier die vergeven is van de krokodillen! Ik ben wel slimmer dan dat. Ik zou gaan voor een rustig kabbelend beekje, waar het water kniehoog staat, ergens in Limburg ofzo.

Want ik gun die krokodillen hun lolletje niet. Natúúrlijk zouden ze reikhalzend naar me uitkijken. Want zo’n brok Hollands Gloren krijgen ze niet iedere dag voorgeschoteld. Ik hoor in gedachten al het klapperen van hun kaken. En terwijl ik dan zou springen – hoofd eerst, voeten vastgebonden aan zo’n elastiek – maar bidden dat die jongens die dat bungeejumpen organiseren, geen rekenfout gemaakt hebben qua lengte koord versus mijn gewicht. Dat zou immers catastrofale gevolgen hebben voor mijn persoontje.

Want ik wil ik niet zóver doorzakken dat ik bij zo’n hongerige krokodil kan zien wat hij gisteren gegeten heeft. En mijn allergrootste schrik zou natuurlijk zijn dat het elastiek knapt zodra ik er met mijn volle gewicht aanhang. Want ik ben ook nog eens een slechte zwemmer. Ik drijf wel, maar dan vooral met de stroom mee, ver weg van de plek des onheil en van mijn eventuele redders. En zo’n bungeetouw zou onderweg maar eens vast komen te zitten onder de rotsen… Ik zou niet eens genoeg adem hebben om lang onder water te duiken en mezelf te bevrijden! Het is natuurlijk sowieso al een gevecht tegen de zwaartekracht om mezelf onder water te krijgen. En als ik dan eindelijk met al mijn kracht en doorzettingsvermogen dat touw los heb gewurmd, ben ik er nóg niet. Ik moet mezelf namelijk nog op de kant zien te hijsen. En dat valt om de drommel niet mee. Ik ben dan ook altijd gewend een trapje te nemen in het zwembad. Maar dat hangt er natuurlijk niet. Dat wordt dus een ongracieus geklauter voor mij, totdat ik dan eindelijk op het droge lig. Als een gestrande walvis, die wacht op Greenpeace.

Ach, ik ben gewoon niet van het huggen met haaien, het knuffelen met krokodillen of het tongen met tarantula’s. En waarom zou ik ook? Ik heb mijn leven lief. Geef mij maar gewoon een comfortabele bank, voetenbankje en een tv. Natuurlijk wel een breedbeeld, zodat ik al die halsbrekende toeren van die thrillseekende idioten van dichtbij kan volgen. Dan voel ik hoe mijn hartslag omhoog gaat, mijn handen klam worden en mijn oksels klotsen van angstzweet. Maar ik zit veilig thuis voor de buis, eerste rang. Een spannend leven te leiden.

” “bungeekoord knapt, studente valt in rivier vol krokodillen”

Laatst was ik online aan het inchecken voor mijn vlucht naar de Dominicaanse Republiek. Ik kon hierbij voorkeurstoelen aangeven. Dat deed ik ook. Voor ik op ‘verzenden’ kon klikken, moest ik eerst de voorwaarden lezen en akkoord gaan. Wat blijkt? Dikke mensen mogen geen plaatsen bij de nooduitgang reserveren. Wanneer bij het in gebruik nemen van de stoelen blijkt dat jij teveel overgewicht hebt, dan moet je verkassen. Het idee daarachter is dat dikke mensen niet snel genoeg zouden kunnen vluchten. Nou vráág ik je! Pure discriminatie! Want wie garandeert mij dat degene die nu bij de nooduitgang zit, niet te dronken is om snel te kunnen vluchten? Of volledig in paniek raakt en al hyperventilerend de uitgang blokkeert? Nee, we plaatsen onze dikke medemens ver van de nooduitgang, dan weten we zeker dat ze het niet overleven als het mis gaat!

Voor dikke mensen is vliegen op zich al een heel avontuur. Dat weet ik toevallig uit betrouwbare bron. Buiten het feit dat je shocking klem zit in die krappe stoeltjes en dat je bij het opstaan altijd even moet checken of de stoel niet aan je kont is blijven hangen, mag je blij zijn dat die gordel zelfs op jouw maat verstelbaar blijkt. De armleuning mag na het opstijgen omhoog geklapt worden, dus uitademen kan dan ook weer. En als je dan eindeloos je plas op hebt gehouden op een lange vlucht, komt het onvermijdelijke moment dat je toch echt naar het toilet moet. Je wurmt je door het smalle gangpad en loopt naar achteren. Je vraagt je in stilte af of het vliegtuig niet achterover helt nu jij plotseling je gewicht hebt verplaatst, maar je vertrouwt er maar op dat de piloot bekwaam is en dat weer kan corrigeren. En dan kan je eindelijk het toilethokje in. Dat is dan ook meteen vol. Je kunt amper adem halen, laat staan je kont keren. Als je eindelijk je broek los hebt en boven de bril hangt, raken je billen zowel links als rechts de wand van het hokje. Dat heeft één voordeel: het geeft stabiliteit tijdens het mikken en is handig bij een plotselinge luchtzak. Jij blijft tenminste waar je bent, ook zonder gordel.

Mocht je nog ambities hebben om lid te worden van de Miles High Club, dan weet je na deze toiletervaring dat je dat echt kunt vergeten. Je past nauwelijks zelf in die toilet, laat staan met z’n tweeën. Maar de Miles High Club beschikt vast over creatieve leden, dus die wijken wel uit naar andere plaatsen. Ik hoef het trouwens ook niet te weten, wat andere mensen uitspoken tijdens hun vlucht. Als ze het maar geruisloos doen en uit mijn zicht. Zelf heb ik geen ambities in de richting, dus dat is weer een zorg minder.

Het is tegenwoordig bij sommige vliegmaatschappijen al normaal dat dikke mensen voor twee stoelen moeten betalen. Het criterium is of de armleuning nog omlaag kan. Dat heeft met veiligheid te maken, zegt men. De laatste keer dat ik vloog, lukte dat nog. Godzijdank! Maar je kunt het nergens vooraf testen, volgens mij. Er staan ook geen breedtematen vermeld wanneer je een vlucht reserveert. Dus blijft het tot op de laatste minuut spannend. Maar ik heb goede hoop. Met een beetje geluk blijft de ultieme vernedering in de vorm van een stewardess die me en public laat bijbetalen of me een andere plaats toewijst, bespaart.

Ik zou het niet overleven. Nooduitgang of niet.

Geïrriteerd keek ik achterom. Recht in het opgeblazen gezicht van een veel te dikke vijfenzestigplusser. Type succesvolle zakenman. Zo’n man die gewend is dat er rekening met hem gehouden wordt. Eentje die recht op zijn doel af gaat. We hadden in dit geval echter hetzelfde doel: we wilden allebei naar binnen bij het theater. Ik liep voor hem en hij probeerde dwars door mij heen te lopen. Schurkte met zijn dikke buik opdringerig tegen mijn rug. Gatver! Had deze viezerik nog nooit gehoord van iemands intieme ruimte? Nou, ik wel! En ik wist ook heel zeker dat hij er bij mij middenin zat! Daar hoefde ik geen algebra voor te kennen. Dus schonk ik hem een dodelijke blik. Waar hij tot mijn grote teleurstelling volstrekt immuun voor bleek… Wat mij er weer aan herinnerde dat ik die vaker moet oefenen. Thuis, voor de spiegel. Het is alweer eventjes geleden en zoiets moet je regelmatig bijhouden weet ik uit ervaring, anders verwatert het en heeft het nul, komma, nakkes, nada effect.

Hoe adrem ik in het dagelijkse leven soms ook mag zijn, wanneer ik me boos maak, blokkeert er in iets in mijn hersenen. Venijnige opmerkingen blijven ergens halverwege mijn grijze massa steken. Pas lang nadat het moment voorbij is, bedenk ik me hoe ik uiterst vilein had kunnen reageren, als er niet één grote ‘error’ in mijn brein was ontstaan op het moment suprême. In mijn eigen nabeschouwing zie ik levendig voor me hoe ik iemand met één goed geformuleerde zin monddood maak. Hem met een bek vol tanden laat staan, met het schaamrood op de kaken. In mijn eigen droomscenario gaat dit moeiteloos. Kan ik gerust spreken van een uitstekende timing mijnerzijds. In mijn hoofd beheers ik deze techniek tot in de perfectie. In het echt – moet ik toegeven – valt het nogal tegen.

Eenmaal in het theater zocht ik mijn stoel op. Rij 6, stoel 3. Ik knikte vriendelijk naar de meneer op stoel 5 en nam plaats. Meneer van stoel 5 zat onderuitgezakt en wijdbeens, waarmee hij ook een deel van de ruimte voor mijn stoel innam. Daarmee dwong hij mij in een onmogelijke positie. Ook had hij de armleuning al in gebruik, wat ervoor zorgde dat ik mijn armen strak naast mijn lichaam moest houden en mijn handen nergens anders kwijt kon dan in mijn schoot. Doordat ik mijn bovenarmen tegen mijn lijf aan moest houden, werden mijn borsten opwaarts gedrukt, wat me meteen een enorme boezem opleverde. Ik schrok er zelf ook een beetje van.

Daar zat ik dan op mijn relaxte avondje uit: knietjes krampachtig bijeen, want ik wilde geen fysiek contact met mijn horkerige buurman, handen in mijn schoot en borsten opgestuwd. Ik had hem natuurlijk kunnen vragen wat in te schikken, maar dat kon ik niet. Ik blokkeerde weer. In plaats daarvan zat ik te zuchten en te draaien en spuwde ik mijn gal naar degene rechts van mij, die mij onvoorwaardelijk steunde. Echt heel adequaat kan ik het zelf ook niet noemen, maar het was niet anders. In een onbewaakt ogenblik (voor de meneer op stoel nummer 5 dan toch, want ikzelf was voortdurend gefocust op de kleinste beweging van zijn kant uit) veranderde de meneer van stoel 5 even van positie. Meteen zag ik mijn kans waar en nam ik rucksichloss de ruimte waar ik recht op had in. En meer. Als een vrouwelijke Al Bundy heb ik de voorstelling uitgezeten. In de stiekeme hoop dat hij een slaapzak zou oplopen nu hij zijn benen krampachtig bijeen moest knijpen. Há!